ပင်လယ်နှင့်တူသော မိန်းများ(ဂျူး)

(ခံစားမျှဝေ)

ကိုယ်ချစ်ခင်မြတ်နိုးရတဲ့ အရာတစ်ခုအတွက်၊ ကိုယ်ယုံကြည်ကိုးကွယ်တဲ့ အယူဝါဒတစ်ခုအတွက် ဆိုးဝါးတဲ့လောကဓံရိုက်ချက်နဲ့ တွေ့ဆုံရတဲ့အခါ မိန်းမတွေရဲ့ ခံနိုင်ရည်အင်အားဟာ ဘယ်လောက်အထိ ခိုင်မာပြတ်သားလိမ့်မလဲ။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိတ်ဓါတ်၊ ခံယူချက်၊ အသိအမြင် စတဲ့ နောက်ခံအကြောင်းအရာ မတူကြတာမို့ ရှုမြင်ရင်ဆိုင်ပုံချင်းတော့ တူနိုင်မယ်မထင်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ခွန်အားနည်းသယောင်ထင်ရတဲ့ တချို့မိန်းမတွေရဲ့ ယုံကြည်ချက်အတွက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ပေးဆပ်နိုင်စွမ်းဟာ မမှန်းဆနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းနက်ရှိုင်း လွန်းလှပါတယ်။

၁၉၄၀ ဝန်းကျင်က အစပြုခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပါ။ ရေနံချောင်းမြို့ရဲ့ ရေနံတွင်းပိုင်ရှင် သူဋ္ဌေးကြီး မိသားစုနဲ့ ရေနံတွင်းအလုပ်သမား ဆင်းရဲသား မိသားစုတို့ရဲ့ ချိတ်ဆက်မိသွားတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းကနေ အစပြုခဲ့တယ် ဆိုပါတော့။

ဆင်းရဲမွဲတေလှတဲ့ ရေနံတွင်းအလုပ်သမားရဲ့သမီး မငွေအိမ်။ ချစ်သူက ရေနံတွင်းသူဋ္ဌေးရဲ့ သား။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မို့ အချစ်ကို ကိုးကွယ်ရင်း ချစ်သူနဲ့ရထားတဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို လွယ်ပိုးထားရမှန်း ဖခင်ဖြစ်သူက သိတဲ့အခါ ဖခင်ဟာ အရှက်ကို အသက်နဲ့ လဲလှယ်လိုက်တယ်။

တစ်ယောက်တည်းကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ် မငွေအိမ်ဟာ သူ့ဘဝကို ဘယ်လိုခွန်အားတွေနဲ့ ရှေ့ဆက်ရမှာပါလိမ့်။ ချစ်သူ “ကိုမင်းခေါင်” က စွန့်ပစ်သွားပေမယ့် ကိုမင်းခေါင်ရဲ့အစ်မ “မခင်မင်းမေ” ကတော့ လူသားဆန်စွာပဲ မငွေအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရှာခဲ့တယ်။ မခင်မင်း ဆီက ရတဲ့ ခွန်အားအနည်းငယ်နဲ့ပဲ မငွေအိမ် ကိုယ်ဝန်ကို သတ္တိရှိရှိ မွေးဖွားခဲ့ပါတယ်။

ကိုယ့်အရှက်သိက္ခာ ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်အပေါ်မှာ မငွေအိမ် နားကျဉ်းမုန်းတီးသွားမယ်လို့ ထင်ပါသလား။ ဟင့်အင်း- အိုင်စီအက်စ် ဖြစ်ဖို့ ရည်မှန်းချက်ကြီးလှတဲ့ ချစ်သူ ဂုဏ်သိက္ခာထိခိုက်မှာစိုးလို့ ဘယ်လိုမေးမေး ကလေးအဖေဟာ ဘယ်သူလို့ ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောခဲ့ရှာသူပါ။

ဘွဲ့ရပြီးလို့ အရာရှိကြီးဖြစ်သွားရင် လက်ထပ်ယူပါ့မယ်ဆိုတဲ့ ချစ်သူရဲ့ လှည့်ဖျားတဲ့စကားကြောင့် တစ်နေ့သူနဲ့ လက်ထပ်ရနိုး မျှော်လင့်မိပေမယ့် သူက ဂုဏ်သရေရှိ သူဋ္ဌေး အသိုင်းအဝိုင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တဲ့အခါ မငွေအိမ် ဘယ်လိုတုန့်ပြန်မယ် ထင်ပါသလဲ။ သူ့ကို လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲလိုက်မလားလို့ တွေးပူနေတဲ့ သူဋ္ဌေးသားကို အဝေးကနေ သမီးလေးကို ခါးတစ်ခွင်ချီထားရင်း နှစ်သိမ့်အပြုံးတောင် ပြုံးပြလိုက်ပါသတဲ့။

“လက်နှစ်ဖက်ရှိရင် ရေနံမြေမှာ ထမင်းမငတ်ပါဘူး” ဆိုတဲ့ မငွေအိမ်ရဲ့ ဆုံးမစကားနဲ့ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ သမီးလေး “အိမ်စိုးမေ”။

အရွယ်နဲ့မမျှတဲ့ နားကြဉ်းချက်တွေနဲ့အတူ ရဲရင့်ပြတ်သားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အိမ်စိုးမေ။ မတရားတာကို တွန်းလှန်ခုခံလိုတဲ့ စိတ်ဟာ ဒီမိန်းကလေး ကလေးသာသာအရွယ်ကတည်းက ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပြီ။ ရေနံမြေ အလုပ်သမားသပိတ်မှာ နိုင်ရာဝင်ကူရင်း ဓနရှင်တွေကိုမုန်းတဲ့ ပစ္စည်းမဲ့လူတန်းစားကို ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

သူဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ရောက်လာတဲ့အခါ တစ်နိုင်ငံလုံးက ဖက်ဆစ်ဂျပန်ကို ခုခံတွန်းလှန်နေကြတဲ့အချိန်မှာ “အိမ်စိုးမေ” လည်း တက်ကြွတဲ့ တော်လှန်ရေးလူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ဉာဏ်ကောင်းသလောက် သတ္တိရှိလှတဲ့ အိမ်စိုးမေ။ စာဖတ်သလောက် အတွေးအခေါ် နက်နဲလှတဲ့ အိမ်စိုးမေ။ ဒီမိန်းကလေးဟာ သူ့ယုံကြည်ချက်အတွက်ဆို သူ့ရဲ့ချစ်ခြင်းသံယောဇဉ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါလား။

မာ့ဒ်လီနင်စာအုပ်တွေကို ဖတ်ရင်း ကွန်မြူနစ်ဝါဒကို ယုံကြည်သက်ဝင်သွားတဲ့ အိမ်စိုးမေဟာ ပစ္စည်းမဲ့လူတန်းစားတွေအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ မိခင်ကိုစွန့်၊ ချစ်သူလင်ယောကျာ်းကိုစွန့်၊ နောက်ဆုံး ကိုယ်မွေးထားတဲ့ ကိုယ့်ရင်သွေးကိုတောင်စွန့်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တောခိုသွားတဲ့ ရဲဘော် အိမ်စိုးမေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

အိမ်စိုးမေဟာ သူ့ရဲ့ယုံကြည်ချက်အတွက် အရာရာကိုစွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမယ့် သူ့ကိုမစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ သူနဲ့အတူတောထဲကို လိုက်သွားခဲ့ရရှာတယ်။ သူကတော့ အိမ်စိုးမေရဲ့ ချစ်သူခင်ပွန်း “ဟင်္သာ”။

ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ဘယ်တော့မှ မလိုအပ်တဲ့ အိမ်စိုးမေဟာ တိုက်ပွဲမှာ သူ့ခင်ပွန်းကို ကျဉ်ဆန်ဘေးက ကာကွယ်ပေးရင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားရတယ်။ အိမ်စိုးမေကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ တောထဲကိုလိုက်လာပါတယ်ဆိုတဲ့ ဟင်္သာ။ အခုတော့ အိမ်စိုးမေက သူ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး ဟင်္သာရဲ့အသက်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ရတာပါလား။

နောက်ဆုံးအခန်းမှာ မငွေအိမ်ရဲ့မြေး၊ အိမ်စိုးမေရဲ့သမီး “ငွေအိမ်စံ” လေးရဲ့ ပြောလိုက်တဲ့စကားဟာ မျိုးဆက်သုံးဆက် မိန်းမသားတွေရဲ့ ဘဝကို ထင်ဟပ်စေလို့ရယ်။

“ယောက်ျားတွေဟာ မြစ်ဆိုရင် မိန်းမတွေက ပင်လယ်တွေပဲ….၊ ရေစီးခက်ထန်တဲ့ မြစ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မြစ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိမ်တဲ့ မြစ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နက်တဲ့ မြစ်ပဲဖြစ်ဖြစ် …. မြစ်ဟူသမျှဟာ ပင်လယ်ထဲကို စီးကြတာချည်းပဲ။ ပင်လယ်နဲ့တွေ့တဲ့အခါ ကြမ်းတမ်းတဲ့မြစ်တွေက နူးညံ့သွားကြတယ်၊ ညင်သာတဲ့ မြစ်တွေက ငြိမ်သက်သွားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် … လက်ခံရတဲ့ ပင်လယ်ကတော့ အမြဲတမ်း လှိုင်းတံပိုးတွေနဲ့လေ”

သမ္မာန်ပေါ်က မြင်နေရတဲ့ ဧရာဝတီမြစ်ကြီးရဲ့အလှကို ငေးမောရင်း ငွေအိမ်စံလေးက အဲဒီစကားကို တိုးတိတ်ညင်သာ ပြောရှာလေရဲ့။

ဒီဝတ္ထုကို ဆရာမ “ဂျူး” က ၁၉၉၅ ခုနှစ်ကတည်းက ရေးသားထားတာတဲ့။ ဆရာမရေးပြီး အနှစ်သုံးဆယ်နီးပါးကြာချိန်မှ ဖတ်ခွင့်ရပေမယ့် အကြောင်းအရာတွေဟာ လတ်ဆတ်ဆဲ၊ ဆွဲဆောင်အားကောင်းဆဲ၊ ရင်ထဲကို ကျဉ်ကနဲ ထိရှသွားစေဆဲပါ။

ညင်သာပျော့ပြောင်းတဲ့ အဖွဲ့အနွဲ့အောက်မှာ ခံစားပျော်ဝင်ရင်း အတိတ်ကာလတစ်ခုဆီ ကိုယ်တိုင်ရွက်လွှင့်စီးမျော သွားခဲ့ရတယ်။

ဂုဏ်ရှိန်မတူကြတဲ့ ဘဝနှစ်ခုကို နောက်ခံပြုရင်း ၁၉၄၀ ဝန်းကျင်က အညာဒေသ ရေနံမြေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုပုံရိပ်ကို ခြယ်မှုန်းထားတာအပြင် အဲဒီကာလက နိုင်ငံရေးအခြေအနေ၊ မြန်မာ့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ ခံယူချက်နဲ့ ဘဝဖြတ်သန်းမှု ပုံစံ၊ အတွေးအခေါ်၊ အယူအဆတွေကိုလည်း လေ့လာနိုင်တာမို့ ရသ၊ သုတနှစ်ဖြာပေးနိုင်တဲ့ ဝတ္ထုကောင်းတစ်ပုဒ်အဖြစ် ညွှန်းဆိုလိုက်ပါရစေရှင်။ ။

ငြိမ်းပန်